vrijdag 21 augustus 2015

De wonderlijke bevolkingen van Afrika:

We zijn geneigd om zwarten te zien als de bevolkingen ten zuiden van de grote woestijn of dus aan alle volkeren die als zwarte of neger aangeduid worden. Door vermenging is het onderscheid tussen diverse ontwikkelingen vaak sterk gereduceerd.

Zo worden de rijzige negroïde bevolking nabij de Nijl als Niloten of Nijl Negers genoemd, en zijn ze verwant aan de slanke bevolking nabij de Afrikaanse kusten ten zuiden van de woestijn. Deze slanke zwarten behoren echter niet tot hetzelfde ras der binnenland bevolking. Zij behoren tot een totaal andere ontwikkeling die sterk aanleunt bij Indo-Europese zwarte van India of tot de instinctief individualistische volkeren. Hun dans en zang talent is doorgaans ondermaats en ver verwijdert van dat der zwarte binnenland bevolking. Hun verwantschap met een belangrijk deel der Indo-Europese ontwikkeling is dan ook onbetwistbaar.

Een tweede groep die door de meeste antropologen tot de Negroïde volkeren worden gerekend zijn de Khoisan bestaande uit de Khoikhoi(Hottentot) en San(Bosjesman) Beiden hebben een verwant taalgebruik dat als kliktaal wordt aangeduid, afkomstig van een kort klikkend keelgeluid dat ze produceren tijdens het spreken. De Khoikhoi en San hebben en verrassende overeenkomst met de oost Aziatische binnenland ontwikkeling, die bij vele van hen in hun fysieke kenmerken opvallen, zo hebben vele van hen de verrassende gelige huidskleur waardoor ze onvoldoende tegen de zon(UV) beschermd zijn en zich vaak met okerkleurige klei instrijken. Ook hun haren zijn veelal een tussen soort tussen het kroeshaar van de negroïde en het strakke haar van de Aziaat, waardoor de kroes niet door krult en in klissen bijeen trekt (haarbosjes). Niet zelden lijken de ogen ook op de Aziatische spleetogen doch het meest verrassende is hun extreem pacifisme dat overeenkomst met de solitaire bevolking van het Oost Aziatisch binnenland. Hun mentale opstelling, gewoonten en cultuur, verwijzen trouwens uitsluitend naar het instinctief solitaire. Ook hun weerloosheid voor agressie vanuit de eigen soort verwijst naar het instinctief solitaire en het typische gemis aan assertiviteit, waardoor de meest geduchte jagers van Afrika, de grootste slachtoffers werden van de blanke veroveraars.

Als derde oude Afrikaanse ontwikkeling verwijzen we naar oorspronkelijke bosbewoners van de Afrikaanse regenwouden, die we algemeen kennen onder de noemer Pygmeeën.
Oorspronkelijk zouden ze slechts ongeveer tot 1.20m groot worden, doch vermenging en mutaties zorgen er voor dat de Pygmee vandaag een grote bereikt van tussen 1.2m en 1.5m. Deze bevolking wordt echter veelal als behorende tot de negroïde gerekend, terwijl hun psychische ontwikkeling in hoge mate bij de slanke kust en Nijl zwarten aansluiten en een gebrek aan dans en zang talent vertonen.

Als we de zwarte bevolking van Afrika onder de loep nemen treft één van hen ons als de meest markante ontwikkeling van onze planeet. De verrassende ontwikkeling van swingende en zingende zwarten en hun instinctieve of noem het aangeboren koppeling aan als wat klank en beeld is in hun omgeving. Een ontwikkeling die elke agressie schuwt doch desondanks bij verdrukking zeer agressief uit de hoek kan komen.
Als we in de Psychologie en Psychiatrie op zoek gaan naar menselijke gedragsnormen treffen we de omschrijvingen van het “manisch-depressief”, “bipolar-disorder”, “cyclofrenie”, drie benamingen die in feite op hetzelfde weergeven, namelijk het ziekelijk of ongecontroleerd snel wisselen van stemming zonder duidelijke aanleiding, een waanzin met andere woorden.
De gezonde geest die hiertoe kan komen is gebaseerd op het instinctief gekoppeld zijn aan de maatschappij en natuur rondom het wezen. Dergelijke instinctieve koppeling vereist een soepele mentale instelling en directe aanpassing aan veranderingen in de omgeving of omstandigheden. Een fenomeen dat we in de westerse maatschappij eveneens herkennen in de gehaaide commerçant, die veelal een rustige, gemoedelijke en gezette goedzak uitstraalt en welke in de Psychologie als extroverte pycnicus wordt aangewezen. En inderdaad de zwarte bevolking van het Afrikaanse binnenland zal op leeftijd vooral vanaf 30 jaar rustiger worden en zich pycnisch ontplooien. Hun instinctieve maatschappelijke koppeling die in Afrika nauwelijks aan degradatie blootstaat, heeft tot gevolg dat beweging en klank van mens, dier en natuur waarmee ze in contact komen, instinctief geassimileerd worden en haast onbewust in de eigen zang, muziek, dans en beweging opgeslorpt worden.

Afrika telt verder nog een bevolking der blanke Noord Afrikaners, die bestaan uit stammen die tussen 6000 en 3000 jaar geleden vanuit het Euraziatische vlaktes en binnenland naar het door catastrofen getroffen midden oosten en het Noord Afrikaanse paradijs, dat men van reisverhalen meende te kennen, trokken, en waarvan sommigen het als hun beloofde land zagen. Deze stammen hebben een duidelijk verwantschap met de huidige Europese ontwikkelingen, doch waren in gevolge sociale degradatie verzwakt en naar het minder herbergzame Euraziatische binnenland verdrongen. Meer zuidelijk wonende stammen die beter ontwikkeld waren werden voor hen uitgedreven en belande in Noord Afrika terwijl de laatste en meest noordelijk levende, doch hoogste graad van algemene degradaties in het midden oosten, noord India en Arabië neer streken.


Uiteindelijk blijft er nog de blanke bevolking van Zuid Afrika die men in hoge maten kan rekenen als een uitstoot van sociale en gewelddadige degradaties uit westerse landen. Verder nog de vermengingen die veelvuldig ontstonden door de aanwezigheid van koloniale bezetters in de laatste eeuwen en veelvuldig het genetisch materiaal van de westerse sociale degradatie in Afrika verspreide, en waaraan een groot deel van de tegenwoordige onlusten en geweld op het continent te danken zijn. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten