donderdag 13 september 2018

Solitairen en zelfdodingen.



In landen waar Solitairen samenleven met westers egocentrische individualisten zoals Japan en Sri-Lanka noteert men jaarlijks een extreem hoog percentage zelfdodingen. De rede is het feit dat in dergelijke landen er vermengingen ontstaan, waardoor de diverse ontwikkelingen visueel niet direct van elkaar te onderscheiden zijn, en waardoor solitairen verstrikt raken in een westerse entourage. In dergelijk geval verliezen zijn hun solitaire en passieve entourage, bescherming en steun, en zijn ze aan hun lot overgelaten. Solitairen kunnen echter tegen de westerse druk, competitie en rivaliteit, raken er door gefrustreerd en ontmoedigd, en kunnen bij gebrek aan een passieve entourage zich niet ontspannen. De druk loop in dergelijk geval op tot in het oneindige of tot men er aan ontsnapt. Voor de meeste van het eindigt dit in een ontsnapping in de dood door gebrek aan beschermende omgeving of mogelijkheden.

Zelfdoding is voor een goed waarnemer, vooraf waarneembaar, door signalen die de gefrustreerde uitzend, en aantoont dat hij of zij ten einde raad is. Dit is echter voor de introverte egocentrische westerling het geval.

Voor Solitairen verloop de voorafgaande periode gelijk tot aan het breekpunt, punt waarop de druk niet meer houdbaar is, doch Solitairen zenden geen tekenen van frustratie uit, daar zij geen gevoelscommunicatie naar hun omgeving tot stand kunnen brengen. Zij hebben namelijk geen persoonlijk gevoelsbindingen met omgeving of ander mensen. Hierdoor gaan ze ook in uiterste nood, hun beklag niet bij anderen doen, doch blijven zij tot aan hun wanhoopsdaad schijnbaar onbewogen en opgewekt. Na langdurende observatie blijkt echter dat zij wel degelijk hun beklag of frustratie kenbaar maken, doch slechts naar de eigen moeder, met wie zij een intense band hebben vanuit hun kindertijd, doch waar deze veelal zelf Solitair is wekt dit bij haar geen bekommernis, iedereen die volwassen is moet, in hun optiek, de eigen boontjes doppen. Solitairen dolen daarna meestal schijnbaar zorgeloos rond, langs familie en vrienden, om zich daarna van het leven te ontnemen. 
Het enige signaal of uitleg wordt blijkbaar slechts naar de moeder of de enige persoon waarmee men een intense binding heeft, gezonden, verder doolt men rond en bezoek men schijnbaar zorgeloos anderen waarmee men regelmatige contacten heeft, zonder zijn beklag of frustratie te laten blijken.
De zelfdodingen komen dan ook als donderslagen bij heldere hemel.  

Solitair, en hun seksuele ontwikkeling:
Het merkwaardige van de solitaire of nest ontwikkeling is dat men onder hen geen tegennatuurlijke ontwikkelingen tegenkomt. De rede is eenvoudig, doordat geen van beiden gebaseerd zijn op persoonlijke beschouwing van een partner, doch beiden zich richten naar hun specifieke en natuurlijke behoefte van voortplanting en nest, gezin of maatschappijvorming, waarbij persoonlijke beschouwing ondergeschikt is aan hun natuurlijke functie. Persoonlijk genot is echter ondergeschikt aan de maatschappelijke orde. Individualisme kent geen egocentrische ontwikkeling en het individu is onderworpen aan zijn functie of nest. 

Een effectief voorval in Belgiƫ:

Het gezin
Het gezin telt vier leden, zijnde naar ouderdom van hoog naar laag:
Vader:                Introvert, non-impulsief, individualist, technisch geschoolde.
Moeder:              Solitair, impulsief, ongeschoold.
Dochter:              Solitair, non-impulsief, beroepsschool voltooid.
Zoon:                   Extrovert, non-impulsief, middelbare school.

De dochter, gesloten, uiterlijk rustige en zelfzekere jonge vrouw van 18, geeft een mentaal stabiele indruk aan haar omgeving, doch verbergt achter dit rustig en zelfzeker uiterlijk, een enorme frustratie en onzekerheid die voor haar een verstikkende beklemming geeft, doch wat ze vier jaar verborgen weet te houden. Typisch voor Solitairen, kan ook zij geen negatieve indruk van zich of van haar gemoed, naar haar omgeving projecteren, en blijven frustraties verborgen voor anderen, zelfs voor haar ouders, huisgenoten en intiemste vrienden. Doch een kan gaat zolang te water tot ze breekt, ook bij mijn dochter.

In de aanvang van de zomer vakantie juli 2018 verteld mijn dochter aan haar moeder wat haar al vier jaar kwelt. Ze heeft geen interesse in jongens, is verliefd op een meisje, en vreest dat ze lesbisch is. 

Ik, als onderzoeker naar de wortelen der diverse sociale ontwikkelingen, nam tot hiertoe aan dat de solitairen die uiteindelijk onder de druk begaven, hun geheim mee in het graf namen. Er is echter een verloop dat zich vooraf afspeelt, waarin ik een verband opmerkte, met een synchroon verloop dat slechts bij Solitairen vast kan gesteld worden.

Het begin van het einde, de bezoekronde:
Terwijl Solitaire mensen niet instaat blijken hun negatieve gevoelens te tonen, mogelijk uit verborgen angst door hun omgeving afgestoten te worden, en zo tegenover een vijandige omgeving te komen staan, waartegen zij zich als eenzaten niet kunnen verdedigen, gaan zij in schijnbare goedgemutst verder, alsof alles prima in orde is.
Er zijn echter kleine onopvallende veranderingen te bespeuren, te beginnen met verwaarlozing op hun werk, duidelijke verstrooidheid in afwezigheid van anderen, om over te gaan naar een dolen en bezoeken van familie en vrienden, schijnbaar in een gemoedelijk sfeer, zonder dat ze ergens in hun kaarten laten kijken, of overgaan tot klagen. Opvallen is dat deze bezoekronde begint bij hun moeder om te eindigen bij de zelfdoding.

Het einde:
De bekentenis van de dochter kwam als een verrassing, voor mij die dacht dat solitaire hun geheim mee in hun graf nemen. De vertrouwensband tussen moeder en kind leiden blijkbaar tot een doorbraak in de geslotenheid van de solitaire die op de rand van de afgrond der wanhoop staat. Waar de moeder ook solitair is, brengt dit echter geen soelaas, daar solitairen elkaar materialistisch spontaan helpen, doch niet bekommeren om de innerlijke mens van de andere.
De wanhopige die geen redding mogelijkheid meer ziet, stapt uiteindelijk uit het leven. 
De bekentenis van de dochter betekend dus dat zij geen uitweg meer zag, en breekt. De gruwelijke afscheidsronde begint bij haar moeder, doch deze reageert furieus, gezien zij blijkbaar angst heeft om verwijten van vrienden te krijgen en zo haar beschermende vriendenkring te verliezen. De hevige reactie van de moeder alarmeert mij, waardoor ik uiteindelijk de dochter er toe kan bewegen te verklaren wat er gaande is. Wanneer het kind dat ik al van kleins af ken, totaal van streek, uiteindelijk het verhaal aan mij doet, besef ik dat zij mentaal ingestort is, en begrijp ik dat dit het einde is, tenzij ik haar weet op te vangen.

Uit mijn studie weet ik dat solitairen hun gevoelens niet in eerste instantie naar het individu richten, doch seksueel reageren naar de hormonale invloed en de natuurlijke drang voor een partner, die aan de natuurlijke behoefte voldoet. Homoseksuele of andere onnatuurlijke ontwikkelingen treft men bij hen, niet aan.  

Door de jonge vrouw duidelijk te maken dat lesbienne betekend dat men zich seksueel aangetrokken voelt tot het eigen geslacht, klaart haar gezicht op, nee, zij voelt geen behoefte om seks met het eigen geslacht. Daarmee is directe gevaar afgewend, tijdelijk toch, doch het probleem van de
onaangepaste omgeving en milieu blijven aanwezig.

Solitaires and suicides.



In countries where Solitaires live together with Western egocentric individualists such as Japan and Sri Lanka, an extremely high percentage of suicides is recorded each year. The reason is that in such countries there are mergers, so that the various developments visually can’t be distinguished directly from each other, and as a result of which solitary people become entangled in a Western entourage. In such a case, their solitary and passive entourage, protection and support are lost, and they are left to their fate. Solitaires, however, can withstand Western pressure, competition and rivalry, get frustrated and discouraged, and can’t relax in the absence of a passive entourage. In such a case, the pressure rises to infinity or escapes. For most of it this ends in an escape in death due to lack of protective environment or possibilities.

Suicide is for a good observer, observable in advance, by signals that the frustrated person transmits, and proves that he or she is desperate. However, this is the case for the introvert egocentric Westerner.

For Solitaires, the preceding period runs equal to the breaking point, point at which the pressure is no longer tenable, but Solitaires don’t send signs of frustration, as they can’t bring about sensory communication to their environment. They have no personal emotional connections with the environment or other people. Because of this they also go into extreme need, don’t complain to others, but they remain seemingly unmoved and cheerful until their despair. After long-term observation, however, it appears that they do express their complaint or frustration, but only to their own mother, with whom they have an intense bond from their childhood, but where this is usually Solitary itself, this doesn’t give her any concern, everyone who has grown up is in their view, has to fill their own needs. Solitaires then usually wander around seemingly carefree, past family and friends, and then deprive themselves of life.
The only signal or explanation is apparently sent only to the mother or the only person with whom one has an intense bond, further wandering around and apparently carelessly visiting others with whom one has regular contacts, without showing his complaint or frustration. Suicides therefore come as thunders in clear skies.

Solitary and their sexual development:
The remarkable thing about the solitary or nest development is that no unnatural developments are encountered among them. Reason is simple because neither of them is based on personal consideration of a partner, but both focus on their specific and natural need for procreation and nesting, family or social formation, whereby personal consideration is subordinate to their natural function. Personal pleasure, however, is subordinate to the social order. Individualism has no egocentric development and the individual is subject to his function or litter.

An effective incident in Belgium:

The family :
The family has four members, being aged from high to low:
Father: -      Introvert, non-impulsive, individualist, technically skilled.
Mother:       Solitary, impulsive, uneducated.
Daughter:    Solitary, Non-impulsive, vocational school completed.
Son:             Extrovert, Non-impulsive, high school.

Daughter is a closed, apparently calm and self-assured young woman of 18, gives a mentally stable impression to her environment, yet hides behind this calm and confident appearance, a huge frustration and insecurity that gives her a suffocating oppression, but what she knows for four years hold. Typically for Solitaires, she too can’t project a negative impression of herself or of her mind, to her surroundings, and frustrations remain hidden from others, even for her parents, roommates and closest friends. But a jug goes on water until it breaks, even with the daughter.
At the start of the summer holiday in July 2018, the daughter told her mother what had been tormenting her for four years. She has no interest in boys, is in love with a girl, and fears she is a lesbian.

As a researcher into the roots of various social developments, the solitaires that eventually went under pressure took their secret into the grave. However, there is a course that occurs in advance, in which I noticed a connection, with a synchronous course that can only be established with Solitaires.

"The beginning of the end" The visit round:
While Solitary people are not able to show their negative feelings, possibly from hidden fear by being repelled by their environment, and thus to stand against a hostile environment, against which they can’t defend themselves as loners, they continue in a seemingly good-humored way, as if everything is fine.
However, there are small, discreet changes to be seen, starting with neglect at their work, clear distractions in the absence of others, to go to a wandering and visits of family and friends, seemingly in a friendly atmosphere, without being anywhere in their show cards, or proceed to complain. It is striking that this round of visits starts with their mother to end in suicide.

The end:
The confession of the daughter came as a surprise, for me who thought that solitaire would take their secret into their grave. The bond of trust between mother and child apparently leads to a breakthrough in the closedness of the solitaire that is on the verge of the abyss of despair. However, where the mother is also solitary, this does not help, since solitary people spontaneously help each other in a materialistic way, but do not care about the inner man of the other. The desperate who no longer sees the possibility of salvation, eventually gets out of life.
The confession of the daughter means that she no longer saw a way out, and breaks. The horrible farewell round begins with her mother, but this reacts furiously, as she apparently has fear of blaming friends and thus losing her protective circle of friends. The violent reaction of the mother alerts me, so that eventually I can persuade the daughter to explain what is going on. When the child

I know from a small upset, totally upset, finally does the story to me, I realize that she has collapsed mentally, and I understand that this is the end, unless I know how to catch her.

From my studies I know that solitary people don’t initially focus their feelings on the individual, but respond sexually to the hormonal influence and the natural urge for a partner who meets the natural need. Homosexual or other unnatural developments can’t be found with them.

By making it clear to the young woman that lesbian means that one feels sexually attracted to one's own sex, her face turns up, no, she does not feel the need to have sex with her own sex. This means that direct danger is averted, temporarily, but the problem of the inadequate environment and milieu remains.