donderdag 13 september 2018

Solitairen en zelfdodingen.



In landen waar Solitairen samenleven met westers egocentrische individualisten zoals Japan en Sri-Lanka noteert men jaarlijks een extreem hoog percentage zelfdodingen. De rede is het feit dat in dergelijke landen er vermengingen ontstaan, waardoor de diverse ontwikkelingen visueel niet direct van elkaar te onderscheiden zijn, en waardoor solitairen verstrikt raken in een westerse entourage. In dergelijk geval verliezen zijn hun solitaire en passieve entourage, bescherming en steun, en zijn ze aan hun lot overgelaten. Solitairen kunnen echter tegen de westerse druk, competitie en rivaliteit, raken er door gefrustreerd en ontmoedigd, en kunnen bij gebrek aan een passieve entourage zich niet ontspannen. De druk loop in dergelijk geval op tot in het oneindige of tot men er aan ontsnapt. Voor de meeste van het eindigt dit in een ontsnapping in de dood door gebrek aan beschermende omgeving of mogelijkheden.

Zelfdoding is voor een goed waarnemer, vooraf waarneembaar, door signalen die de gefrustreerde uitzend, en aantoont dat hij of zij ten einde raad is. Dit is echter voor de introverte egocentrische westerling het geval.

Voor Solitairen verloop de voorafgaande periode gelijk tot aan het breekpunt, punt waarop de druk niet meer houdbaar is, doch Solitairen zenden geen tekenen van frustratie uit, daar zij geen gevoelscommunicatie naar hun omgeving tot stand kunnen brengen. Zij hebben namelijk geen persoonlijk gevoelsbindingen met omgeving of ander mensen. Hierdoor gaan ze ook in uiterste nood, hun beklag niet bij anderen doen, doch blijven zij tot aan hun wanhoopsdaad schijnbaar onbewogen en opgewekt. Na langdurende observatie blijkt echter dat zij wel degelijk hun beklag of frustratie kenbaar maken, doch slechts naar de eigen moeder, met wie zij een intense band hebben vanuit hun kindertijd, doch waar deze veelal zelf Solitair is wekt dit bij haar geen bekommernis, iedereen die volwassen is moet, in hun optiek, de eigen boontjes doppen. Solitairen dolen daarna meestal schijnbaar zorgeloos rond, langs familie en vrienden, om zich daarna van het leven te ontnemen. 
Het enige signaal of uitleg wordt blijkbaar slechts naar de moeder of de enige persoon waarmee men een intense binding heeft, gezonden, verder doolt men rond en bezoek men schijnbaar zorgeloos anderen waarmee men regelmatige contacten heeft, zonder zijn beklag of frustratie te laten blijken.
De zelfdodingen komen dan ook als donderslagen bij heldere hemel.  

Solitair, en hun seksuele ontwikkeling:
Het merkwaardige van de solitaire of nest ontwikkeling is dat men onder hen geen tegennatuurlijke ontwikkelingen tegenkomt. De rede is eenvoudig, doordat geen van beiden gebaseerd zijn op persoonlijke beschouwing van een partner, doch beiden zich richten naar hun specifieke en natuurlijke behoefte van voortplanting en nest, gezin of maatschappijvorming, waarbij persoonlijke beschouwing ondergeschikt is aan hun natuurlijke functie. Persoonlijk genot is echter ondergeschikt aan de maatschappelijke orde. Individualisme kent geen egocentrische ontwikkeling en het individu is onderworpen aan zijn functie of nest. 

Een effectief voorval in Belgiƫ:

Het gezin
Het gezin telt vier leden, zijnde naar ouderdom van hoog naar laag:
Vader:                Introvert, non-impulsief, individualist, technisch geschoolde.
Moeder:              Solitair, impulsief, ongeschoold.
Dochter:              Solitair, non-impulsief, beroepsschool voltooid.
Zoon:                   Extrovert, non-impulsief, middelbare school.

De dochter, gesloten, uiterlijk rustige en zelfzekere jonge vrouw van 18, geeft een mentaal stabiele indruk aan haar omgeving, doch verbergt achter dit rustig en zelfzeker uiterlijk, een enorme frustratie en onzekerheid die voor haar een verstikkende beklemming geeft, doch wat ze vier jaar verborgen weet te houden. Typisch voor Solitairen, kan ook zij geen negatieve indruk van zich of van haar gemoed, naar haar omgeving projecteren, en blijven frustraties verborgen voor anderen, zelfs voor haar ouders, huisgenoten en intiemste vrienden. Doch een kan gaat zolang te water tot ze breekt, ook bij mijn dochter.

In de aanvang van de zomer vakantie juli 2018 verteld mijn dochter aan haar moeder wat haar al vier jaar kwelt. Ze heeft geen interesse in jongens, is verliefd op een meisje, en vreest dat ze lesbisch is. 

Ik, als onderzoeker naar de wortelen der diverse sociale ontwikkelingen, nam tot hiertoe aan dat de solitairen die uiteindelijk onder de druk begaven, hun geheim mee in het graf namen. Er is echter een verloop dat zich vooraf afspeelt, waarin ik een verband opmerkte, met een synchroon verloop dat slechts bij Solitairen vast kan gesteld worden.

Het begin van het einde, de bezoekronde:
Terwijl Solitaire mensen niet instaat blijken hun negatieve gevoelens te tonen, mogelijk uit verborgen angst door hun omgeving afgestoten te worden, en zo tegenover een vijandige omgeving te komen staan, waartegen zij zich als eenzaten niet kunnen verdedigen, gaan zij in schijnbare goedgemutst verder, alsof alles prima in orde is.
Er zijn echter kleine onopvallende veranderingen te bespeuren, te beginnen met verwaarlozing op hun werk, duidelijke verstrooidheid in afwezigheid van anderen, om over te gaan naar een dolen en bezoeken van familie en vrienden, schijnbaar in een gemoedelijk sfeer, zonder dat ze ergens in hun kaarten laten kijken, of overgaan tot klagen. Opvallen is dat deze bezoekronde begint bij hun moeder om te eindigen bij de zelfdoding.

Het einde:
De bekentenis van de dochter kwam als een verrassing, voor mij die dacht dat solitaire hun geheim mee in hun graf nemen. De vertrouwensband tussen moeder en kind leiden blijkbaar tot een doorbraak in de geslotenheid van de solitaire die op de rand van de afgrond der wanhoop staat. Waar de moeder ook solitair is, brengt dit echter geen soelaas, daar solitairen elkaar materialistisch spontaan helpen, doch niet bekommeren om de innerlijke mens van de andere.
De wanhopige die geen redding mogelijkheid meer ziet, stapt uiteindelijk uit het leven. 
De bekentenis van de dochter betekend dus dat zij geen uitweg meer zag, en breekt. De gruwelijke afscheidsronde begint bij haar moeder, doch deze reageert furieus, gezien zij blijkbaar angst heeft om verwijten van vrienden te krijgen en zo haar beschermende vriendenkring te verliezen. De hevige reactie van de moeder alarmeert mij, waardoor ik uiteindelijk de dochter er toe kan bewegen te verklaren wat er gaande is. Wanneer het kind dat ik al van kleins af ken, totaal van streek, uiteindelijk het verhaal aan mij doet, besef ik dat zij mentaal ingestort is, en begrijp ik dat dit het einde is, tenzij ik haar weet op te vangen.

Uit mijn studie weet ik dat solitairen hun gevoelens niet in eerste instantie naar het individu richten, doch seksueel reageren naar de hormonale invloed en de natuurlijke drang voor een partner, die aan de natuurlijke behoefte voldoet. Homoseksuele of andere onnatuurlijke ontwikkelingen treft men bij hen, niet aan.  

Door de jonge vrouw duidelijk te maken dat lesbienne betekend dat men zich seksueel aangetrokken voelt tot het eigen geslacht, klaart haar gezicht op, nee, zij voelt geen behoefte om seks met het eigen geslacht. Daarmee is directe gevaar afgewend, tijdelijk toch, doch het probleem van de
onaangepaste omgeving en milieu blijven aanwezig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten