Elke opleiding is een
indoctrinatie van kennis en ervaringen die verzameld werden. Vanuit de leer en
vorming wordt de leerling echter gestuurd naar voorkennis of vermeende
voorkennis, die door hen als basis en voorbeeld gezien wordt, en waarmee men
alle nieuwe ervaringen automatisch gaat vergelijken. Voorkennis leidt hier naar
een visie, die vooraf geleid wordt naar dat wat men denk te moeten vinden en
zien, waardoor deze voorkennis mogelijk en in vele gevallen een hallo-effect
zal vormen.
Vanuit de leer der
psychologie leren we dat opvoeding in belangrijke maten tot vorming van een
uniformiteit leidt, die dan weer tot stabiliteit binnen de gemeenschap leidt,
doch deze leer houdt echter geen rekening met de verscheidenheden bij soorten
die door instinct vastgelegd zijn, en dus niet vervormbaar zonder het eigen
wezen en instinct te vernietigen.
Men kan een rund leren
zich te verdedigen tegen een bedreiging, doch slechts in extreme nood en in het
nauw gedreven, daar het rund als solitair zoogdier geen instinctieve agressie
of verweer heeft, en bij gevaar slechts kan trachten te vluchten. Het in het
nauw gedreven rund, zal niet berekend en in paniek, of met de achterpoten of met
de kop en horens naar het gevaar uithalen, daar er geen ander mogelijkheden
zijn, en het rund niet ontwikkeld is tot aanvallers.
Twee tegenstrijdige
ontwikkelingen via opvoeding en gewoontevorming met elkaar overeen laten komen,
kan slecht door een van de twee of beiden, te laten functioneren tegen het
eigen wezen en instinct in. De schijnbare harmonie die niet door het instinct
van hen gedragen wordt, geeft echter een onvermijdelijk druk en bijhorende stress,
die opstapelt totdat de bom barst.
Het onbegrijpelijk Solitaire instinct:
Mensen die vanuit hun
instinct geen bewuste agressie kunnen uiten, zoals solitairen, kan men in een individualistische
maatschappij onder druk van die maatschappij doen integreren. De integratie zal
moeizaam en langzaam verlopen, afgeremd hun solitair instinct en mogelijkheden.
Hun integratie zal echter hun instinctieve behoefte en mogelijkheden durend
onder druk zetten, waardoor er durende stress en ontmoediging zal ontstaan, die
uiteindelijk door gebrek aan assertiviteit, hen mentaal zal breken en doen vluchten,
desnoods tot in en zelfdoding, zoals men massaal vaststelt in gebieden als
Japan en Sri Lanka, waar deze twee ontwikkelingen samenvallen en voor
menghuwelijken zorgt.
Hier moet men
begrijpen dat solitaire jongeren in een mengmaatschappij, eens zij door hun
puberteit loskomen van de beschermende huislijke sfeer en zekerheid, net hierdoor
extreem kwetsbaar zijn, waardoor net zoals in elke ander maatschappijen, het
maar al te vaak jongeren en jongvolwassenen zijn, die naar drugs grijpen of
zelfmoord plegen, en daarmee de maatschappij en sociale druk ontlopen.
Daar waar solitairen
samen de maatschappij vormen, leven ze onverschillig ten overstaan van elkaar,
doch helpen elkaar spontaan, vanuit de wetenschap dat onderlinge samenwerking
henzelf ook verder helpt. Vooral het eigen gewin bepaalt hierin hun
samenwerking, doch is beperkt naar hen die voor hen nuttig kunnen zijn. Hierdoor
vindt men in een solitaire maatschappij geen hulpbehoevende of bedelaars.
Wie in de solitaire
maatschappij zich niet zelfstandig kan handhaven, wordt aan zijn lot
overgelaten. De solitaire kan vanuit zijn instinct geen hulp vragen, noch zijn
nood klagen of tonen, hun instinct belet hen hun nood aan anderen voor te
leggen. Ze leven alleen in de massa en steunen of rekenen op niemand, tenzij
zij ertoe verplicht worden, wat slechts onder durende druk kan.
Elke integratie in hun
wezen wordt door hen als een aanval op hun persoon en persoonlijkheid ervaren,
en geeft hen een onaangenaam gevoel. Het is logisch dat solitairen in een
agressief milieu elke agressie trachten te ontlopen door te plooien naar die
maatschappij en haar normen, wat gezien het indruist tegen het eigen wezen en
instinct, slechts moeizaam tot stand kan komen. De ontstane doch schijnbare
integratie is echter tegen hun natuur en kan slechts leiden tot ontreddering,
daar niemand het eigen wezen en instinct kan ontlopen zonder mentaal te breken.
Het grootste probleem
met dergelijke mensen in een niet Aziatische gemeenschap, is hun onvermogen hun
noden te uiten en hun hart figuurlijk te luchten. Het zijn net diegene die door
bezonnenheid en bij gebrek aan impulsiviteit het meeste weerstand kunnen
bieden, doch net daardoor de meeste fatale ontknopingen en zelfmoorden voor hun
rekening nemen.
Slechts in
uitzonderlijke gevallen is een multiculturele maatschappij heilzaam, daar waar
deze gebaseerd is op spontane versmelting op basis van aanvullende behoefte en
noden, en hieraan voldoet. De overnamen van elementen uit ander culturen zal
vaak spontaan toegejuicht en terecht als verrijking omschreven worden, daar
waar ze de eigenheden van een bevolking niet storen doch aanvullen.
Wat de Oost-Aziatische
binnenland bevolking betreft, die overwegend uit solitairen bestaat, is het dit
instinctief solitaire wat maatschappelijk weerloos maakt, daar hun instinct hen
belet zich spontaan aan te sluiten, wat wel het geval is uit pure berekening en
overweging, versterkt door kennis en ervaring, doch ondanks zwak blijft ingevolge
het instinctief koppelingsgebrek. Wie China doorkruist wordt getroffen door het
slaafse van de massa in het binnenland en hun gebrek aan vorming en scholing,
wat ons het beeld geeft van een uitgebuite massa. De realiteit is echter gans
anders.
De solitaire mens is
een eenzaat in ge hem omringende masse, die zich toespits op zelfredzaamheid waardoor
men zich richt naar kennis van dagelijkse noden in de eerst plaats, en men
kennis veelal vergaart naar vakmanschap, dat men ten top drijft. Slechts indien
men van kinds af geconfronteerd wordt met de mogelijkheden van hogere opleiding
kan er interesse in die zin ontstaan en blijken er ook hier gedegen hoger
opgeleide te vinden te zijn, hoewel ze op vele plaatsen op het platteland geen toekomst
hebben, en ze dus minder voorkomen. Vanuit het instinct gaat deze bevolking
zich plooien naar iedereen die hen organiseert en stuurt, daar zij zelf hiertoe
niet machtig zijn, en anderen niet kunnen leiden. Instinctief stellen ze zich
slaafs op doch kunnen zich, daar waar ze geen sturing door anderen hebben, of
deze sturing te zwak is, enorm vasthoudend ontpoppen dwars tegen de noden en de
omgeving van de maatschappij, en zelfs hierdoor een permanent probleem geven.
Overheden zijn dan ook gedwongen streng op te treden, daar het solitair individu
vanuit het eigen instinct niet met anderen rekent en voor derden ongevoelig is.
De enorme technische vooruitgang steunt hier op het gebrek aan
eigendomsbehoefte van niet materiƫle dingen als kennis, en het vrij en spontaan
doorgeven van hun kennis. Eigendomsrecht en zin, is voor hen beperkt tot het nodige
en nuttige, totdat dit overbodig is en men het spontaan weggeeft.
Voor anderen
misschien onbegrijpelijk, doch de solitairen genieten hun zekerheid en rust
onder een strikt gezag, en verliezen dit indien dit gezag en de gekoppelde
zekerheden ontbreken en geraken ontredderd in een ruimere maatschappij.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten