maandag 8 juli 2013

Wie en wat zijn goden, waar komen ze vandaan?


(God en zijn bestaan of niet bestaan is hier niet in vraag.) 
1)   Menselijk onvermogen en onverklaarbaar natuurgeweld.
Wezens die een eigen bewustzijn hebben, worden geconfronteerd met fenomenen die men niet kan verklaren en men dus zal koppelen aan machten die buiten het bereik van dat wezen liggen. Dit bewustzijn doet hen vragen stellen over machten die bewust zijn en ver boven hen uittorenen. De mens wordt dank zij zijn hogere vorm van bewustzijn hiermee geconfronteerd en schrijft het onverklaarbare toe aan alles overheersende kracht of krachten, welke zij als goden of goddelijke machten gaan bestempelen.
2)   Behoefte tot verklaringen.
Een massa evenementen in het leven en de natuur zijn onverklaarbaar, ook de vraag van wat er na het leven met ons gebeurt en het besef der eindigheid van het leven geven voeding voor het aannemen dat wij na de dood bij het almachtige zullen verblijven en terugblikken op hen die wij nalaten, gaf voeding voor primitief geloof in het hiernamaals en de voorspraak die overleden verwanten daar kunnen gebruiken in ons voordeel. Dit laatste leidde trouwens ook tot het gebruik van offergave aan overledene om voorspraak bij specifieke goden of een oppergod. Dergelijk geloof stond ver weg van een feitelijke verering van één godheid, terwijl natuur en natuurgeweld werden toegeschreven aan specifieke goden en hun stemming. De primitieve mens wendt zich echter niet tot een god om het leven te regelen of op te treden, de mens redt zich en kom voor zichzelf op, wie hierin niet slaagt val uit de boot.
3)   Het individualisme.
Geloof en godsdienst krijgen onder blanke individualisten een totaal andere wending, en goden gaan als rechters optreden en belonen of straffen naar behoefte. Dit fenomeen op het terrein der maatschappelijke ordening duidt op een behoefte tot dergelijke ingrepen en organisaties, dat dan weer slechts verklaarbaar is uit hoofden van sociale degradatie van de westerling. Opvallend is het fenomeen van de GOD rechter wordt en meer zelfs, de goden die wetten en geboden creëren, doch wetten en geboden zijn pas nodig daar waar de mens niet naar de sociaal maatschappelijke orde en natuurwetten blijft functioneren, en er dus richtlijnen nodig zijn om de maatschappelijke orde te handhaven. Het is opvallend en ook normaal dat net bij individualisten in de westerse maatschappijen het geloof gekoppeld wordt aan goden die oordelen en veroordelen, en daarmee de maatschappij gaan sturen naar bepaalde normen. Het is net het individualisme dat door individueel streven een bron van wedijver vormt en door competitie vaak onverantwoorde en asociale gedragingen brengt waardoor de maatschappij verstoort of bedreigd kan worden. Een Goddelijk en rechterlijk optreden en tussenkomst met wetten of afspraken zijn hier dus nuttig, waarbij goden aan worden gesproken door hun vermeende vertegenwoordigers, om wetten en afspraken kracht bij te zetten, te doen naleven en zo de maatschappij in banen te leiden.
Maatschappelijke organisatie en wetgeving weerspiegelen een ongekeerde evenredigheid met de intelligentie en bekwaamheid der ordehandhaving en leiding. De dikte en omvang der wetboeken geven daarmee een evenredige spiegeling van de onbekwaamheid en degradatie van een maatschappij. Een gezonde maatschappij of een intelligent wezen heeft nauwelijks wetten van doen.
4)   Het altijd luisterende oor.
Individualisme betekend dat van nature uit elk contact via individueel gevoel en logica wordt benaderd en ervaren. Dit betekend voor de mens, een behoefte aan individuele aanvaarding door degene waarmee men leeft of moet overleven enerzijds doch ook de behoefte aan dit individuele contact en aanvaarding. De individualist heeft behoefte aan een instemmend en gelijkgezind gezelschap, en dus ook nood aan deze instemming en gelijkgezindheid. Het luisterende oor van hen die niet tegenspreken doch bevestigen biedt de individualist een graag geziene ontspanning. Het creëren of verbeelden van een godheid die steeds instemt met de daden van zijn schepselen is dus net datgene wat aan het individualisme tegemoetkomt, en heeft dus voor de individualist al snel de betekenis van een scheidsrechter die hem persoonlijk de zegen gunt en geeft.
5)   De opperrechter en de beoordeling van goed en kwaad.
In de Individualistische wereld vinden wij het geloof in goden die de mens nauwlettend opvolgt en beoordeelt, doch bij de westerse bevolking is god niet alleen scheidsrechter doch ook scherprechter. Doch god wordt misbruikt ter veroordeeld vooral de ongelovigen en ketters of zij die machten tonen die niet verklaarbaar zijn en niet ten diensten van de zelf benoemde vertegenwoordigers van god staan. Vooral vermeende magiërs, en kruidendeskundigen of genezers die als heksen worden beschreven of zij die zich tegen de vertegenwoordigers verzetten en zich niet door religie en hun bedienaars laten knechten, moeten het ontgelden. Ook zij die een andere religie aanschouwen en volgen worden als ketters verdoemd en vervolgd in naam van god.
6)   Van Sociale onvermogen naar het zuiveren van het geweten.
Vooral sociale degradatie zal de individualist leiden tot het benutten van geloof in god om zijn sociaal onvermogen en fouten te verschonen, terwijl de massa der volgelingen van Christus wordt voorgehouden dat de goede god hen alles vergeeft indien ze oprecht berouw tonen, en dit zonder dat van hen vereist wordt het misdane te vergoeden of recht te zetten. De Roomse kerk vertoon dan wel de meest extreme degradatie op sociaal vlak door het sacrament van de biecht waarbij het eenvoudig verklaren van spijt en onderwerping aan de kerk door het voldoen aan de penitentie, voldoet om terug in de rangen der goede gelovigen opgenomen en gezuiverd te worden.
7)   God als gezaghebbende die bevestigd wat men bevestigd wil hebben.
De goden der westerse volkeren zijn voor hen de ontegensprekelijke gezaghebbende die datgene wat zijn gelovigen bevestigd willen hebben, ook daadwerkelijk bevestigd. Hierdoor creëert de egocentrische individualist in zijn fantasie een Opperwezen dat zich positief uitspreekt over zijn daden, dit wordt vooral duidelijk geïllustreerd in de Bijbel. De individualist trekt daarmee een oppermacht en gezag naar zicht toe, welke hem toelaat naar eigen goeddunken te handelen zonder dat dit zijn gevoelsleven of geweten raakt. 
8)   De Arische ziekte.
Het egocentrische individualisme is de extreme vorm van individualistische degradatie en leidt niet zelden tot Psychopathische hebzucht en geweld, om anderen aan de eigen wil en behoefte te onderwerpen, waardoor de eigen visie en persoonlijkheid steeds in het recht en gelijk komt te staan, en de eigen persoon bovenaan de maatschappelijke rang gaat prijken. Hier is het gemis van vermogen om op een sociaal verantwoorde wijze zich in de maatschappij te handhaven, de voornaamste reden van dit fenomeen. Het verwerven van rijkdom en macht zal het mentale onvermogen moeten verhelen, terwijl dit fenomeen al snel een Psychopathische nuance zal krijgen, en geweld en hebzucht buiten alle proporties zal uitdeinen. De Psychopathische macht- en geldgier is eigen aan het egocentrische individualisme en komt het sterks tot uiting bij de volkeren die door betere ontwikkelingen in onleefbare gebieden wisten te overleven, oorspronkelijk vooral in het noordelijke en centrale binnenland van Europa of de zogeheten Russische vlaktes. Het is opvallend dat deze volkkeren zich zullen uitroepen tot Heersende kaste en zich, na natuurrampen in het Middenoosten en Noord Afrika, in deze verwoeste gebieden die nagenoeg ontvolkt werden, zullen vestigen. Terwijl de meest zuidelijk levende tot aan de westkust van noord Afrika doordringen, zullen de laatste migratie golven die vanuit het noordelijke binnenland migreerden, op het Arabische schiereiland en noordelijk India blijven steken, daar zij gestuit worden door beter en stabielere gemeenschappen die zich niet lieten verdringen, en zich tevreden moeten stellen met wat overbleef. Van oost naar west zien we vandaag het extremisme in het middenoosten en noord Afrika dan ook sterk afnemen. De in Noord India gestrande volkeren zullen de zwarte Indische volkeren naar het zuiden verdringen en zich als een agressieve en heersende kaste tot Ariã (Ariër) wat heersers of heren betekend verheffen.
We zien uiteindelijk in de gebieden van deze heersende volkeren, dat grote godsdiensten hun vorm krijgen met goden die bij het volk optreden en tussenkomen.
Eerst is er de Bijbel die als leidraad voor het Jodendom zal dienen, en waarbij de Bijbel het geweld tegen de niet Joden predikt, als deel van de verheerlijking en voorkeur van god voor zijn uitverkoren volk der joden. Hier staan we tegenover het extreme egoïsme dat tot uiting komt en alle andere volkeren en stammen zelfs gewelddadig uitsluit.

Het eerste schisma ontstaat door de volgelingen van Christus die oorspronkelijk tot de joodse gemeenschap behoren, en Christus als de verlosser van het volk zien die het volk uit de onderdrukkingen moet verlossen. De Bijbel wordt overgenomen en aangepast aan hun visie, die het ongebreidelde geweld tegen ongelovigen afwijst en verdraagzaamheid zowel als absolute geweldloosheid predikt, waarbij hun afkeer van geweld overhelt naar een absurde en haast grenzenloze naastenliefde.

Een tweede schisma ontstaat nagenoeg 600 jaar later door de leer van Mohammed de profeet die deze Bijbel in een ander daglicht plaatsen en herschrijven tot een document dat leidraad wordt voor zijn Muzelmannen terwijl hij zijn leer als Islam omschreef. Het geweld wordt hier terug toegestaan, doch nu als deel van het zelfbehoud dat de mens in staat moet stellen geweld slechts te gebruiken ter overleving, en waarbij zijn volgelingen het recht op geweld krijgen voorgehouden als een recht onder de zegswijze “Een oog voor een oog en een tand voor een tand”.
Deze stelling mag men aanzien als een verbod op willekeurig geweld tegen hetzij eender wie, terwijl de mens het recht geeft om voor elk onrecht dat men ondergaat een gepaste vergoeding te eisen. 
Hiermee zweert deze leer het Joodse recht op geweld tegen andersdenkende af, doch ook de zinloze en eindeloos slaafse onder werping en verdraagzaamheid van het christendom, terwijl dit principe de natuurlijke drang en behoefte tot overleving op een realistische wijze invult.

Elk van deze religies zal uiteindelijk een weg gaan die eigen is aan de heerszucht van de Arische ontwikkeling en geweld ten diensten van zijn geloofsovertuiging verschonen als een daad voor zijn god.

Het hindoeïsme dat ook een geloofstrekking inhoud die voorvloeit uit de Arische ontwikkeling, wordt echter sterk beïnvloed door de gematigde zwarte Indiër die een belangrijke macht in het zuiden betekend, is in tegenstelling van voorgaande een geloof in een oppergod en vele ondergeschikte goden, terwijl dit Hindoeïsme als geheel een palet met diverse religies en vergelijkbare godsdiensten vertegenwoordigt. Het grote verschil met Bijbelgodsdiensten is dat in deze Hindoe religies er geen sprake is van het verdoemen van ongelovigen terwijl deze religies allen gericht zijn naar het louteren van de eigen geest en ziel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten