(God en zijn bestaan of niet bestaan
is hier niet in vraag.)
1)
Menselijk onvermogen en
onverklaarbaar natuurgeweld.
Wezens die
een eigen bewustzijn hebben, worden geconfronteerd met fenomenen die men niet
kan verklaren en men dus zal koppelen aan machten die buiten het bereik van dat
wezen liggen. Dit bewustzijn doet hen vragen stellen over machten die bewust
zijn en ver boven hen uittorenen. De mens wordt dank zij zijn hogere vorm van
bewustzijn hiermee geconfronteerd en schrijft het onverklaarbare toe aan alles
overheersende kracht of krachten, welke zij als goden of goddelijke machten
gaan bestempelen.
2) Behoefte tot verklaringen.
Een massa
evenementen in het leven en de natuur zijn onverklaarbaar, ook de vraag van wat
er na het leven met ons gebeurt en het besef der eindigheid van het leven geven
voeding voor het aannemen dat wij na de dood bij het almachtige zullen
verblijven en terugblikken op hen die wij nalaten, gaf voeding voor primitief
geloof in het hiernamaals en de voorspraak die overleden verwanten daar kunnen
gebruiken in ons voordeel. Dit laatste leidde trouwens ook tot het gebruik van
offergave aan overledene om voorspraak bij specifieke goden of een oppergod.
Dergelijk geloof stond ver weg van een feitelijke verering van één godheid,
terwijl natuur en natuurgeweld werden toegeschreven aan specifieke goden en hun
stemming. De primitieve mens wendt zich echter niet tot een god om het leven te
regelen of op te treden, de mens redt zich en kom voor zichzelf op, wie hierin
niet slaagt val uit de boot.
3) Het individualisme.
Geloof en
godsdienst krijgen onder blanke individualisten een totaal andere wending, en
goden gaan als rechters optreden en belonen of straffen naar behoefte. Dit
fenomeen op het terrein der maatschappelijke ordening duidt op een behoefte tot
dergelijke ingrepen en organisaties, dat dan weer slechts verklaarbaar is uit
hoofden van sociale degradatie van de westerling. Opvallend is het fenomeen van
de GOD rechter wordt en meer zelfs, de goden die wetten en geboden creëren,
doch wetten en geboden zijn pas nodig daar waar de mens niet naar de sociaal
maatschappelijke orde en natuurwetten blijft functioneren, en er dus
richtlijnen nodig zijn om de maatschappelijke orde te handhaven. Het is
opvallend en ook normaal dat net bij individualisten in de westerse maatschappijen
het geloof gekoppeld wordt aan goden die oordelen en veroordelen, en daarmee de
maatschappij gaan sturen naar bepaalde normen. Het is net het individualisme
dat door individueel streven een bron van wedijver vormt en door competitie
vaak onverantwoorde en asociale gedragingen brengt waardoor de maatschappij
verstoort of bedreigd kan worden. Een Goddelijk en rechterlijk optreden en
tussenkomst met wetten of afspraken zijn hier dus nuttig, waarbij goden aan
worden gesproken door hun vermeende vertegenwoordigers, om wetten en afspraken kracht
bij te zetten, te doen naleven en zo de maatschappij in banen te leiden.
Maatschappelijke
organisatie en wetgeving weerspiegelen een ongekeerde evenredigheid met de
intelligentie en bekwaamheid der ordehandhaving en leiding. De dikte en omvang
der wetboeken geven daarmee een evenredige spiegeling van de onbekwaamheid en
degradatie van een maatschappij. Een gezonde maatschappij of een intelligent
wezen heeft nauwelijks wetten van doen.
4) Het altijd luisterende oor.
Individualisme
betekend dat van nature uit elk contact via individueel gevoel en logica wordt
benaderd en ervaren. Dit betekend voor de mens, een behoefte aan individuele
aanvaarding door degene waarmee men leeft of moet overleven enerzijds doch ook
de behoefte aan dit individuele contact en aanvaarding. De individualist heeft
behoefte aan een instemmend en gelijkgezind gezelschap, en dus ook nood aan
deze instemming en gelijkgezindheid. Het luisterende oor van hen die niet
tegenspreken doch bevestigen biedt de individualist een graag geziene
ontspanning. Het creëren of verbeelden van een godheid die steeds instemt met
de daden van zijn schepselen is dus net datgene wat aan het individualisme
tegemoetkomt, en heeft dus voor de individualist al snel de betekenis van een
scheidsrechter die hem persoonlijk de zegen gunt en geeft.
5) De opperrechter en de beoordeling van goed en kwaad.
In de
Individualistische wereld vinden wij het geloof in goden die de mens
nauwlettend opvolgt en beoordeelt, doch bij de westerse bevolking is god niet
alleen scheidsrechter doch ook scherprechter. Doch god wordt misbruikt ter veroordeeld
vooral de ongelovigen en ketters of zij die machten tonen die niet verklaarbaar
zijn en niet ten diensten van de zelf benoemde vertegenwoordigers van god
staan. Vooral vermeende magiërs, en kruidendeskundigen of genezers die als
heksen worden beschreven of zij die zich tegen de vertegenwoordigers verzetten
en zich niet door religie en hun bedienaars laten knechten, moeten het
ontgelden. Ook zij die een andere religie aanschouwen en volgen worden als
ketters verdoemd en vervolgd in naam van god.
6) Van Sociale onvermogen naar het zuiveren van het geweten.
Vooral
sociale degradatie zal de individualist leiden tot het benutten van geloof in
god om zijn sociaal onvermogen en fouten te verschonen, terwijl de massa der
volgelingen van Christus wordt voorgehouden dat de goede god hen alles vergeeft
indien ze oprecht berouw tonen, en dit zonder dat van hen vereist wordt het
misdane te vergoeden of recht te zetten. De Roomse kerk vertoon dan wel de
meest extreme degradatie op sociaal vlak door het sacrament van de biecht
waarbij het eenvoudig verklaren van spijt en onderwerping aan de kerk door het
voldoen aan de penitentie, voldoet om terug in de rangen der goede gelovigen
opgenomen en gezuiverd te worden.
7) God als gezaghebbende die bevestigd wat men bevestigd wil hebben.
De goden
der westerse volkeren zijn voor hen de ontegensprekelijke gezaghebbende die
datgene wat zijn gelovigen bevestigd willen hebben, ook daadwerkelijk
bevestigd. Hierdoor creëert de egocentrische individualist in zijn fantasie een
Opperwezen dat zich positief uitspreekt over zijn daden, dit wordt vooral
duidelijk geïllustreerd in de Bijbel. De individualist trekt daarmee een
oppermacht en gezag naar zicht toe, welke hem toelaat naar eigen goeddunken te
handelen zonder dat dit zijn gevoelsleven of geweten raakt.
8) De Arische ziekte.
Het egocentrische individualisme is
de extreme vorm van individualistische degradatie en leidt niet zelden tot
Psychopathische hebzucht en geweld, om anderen aan de eigen wil en behoefte te
onderwerpen, waardoor de eigen visie en persoonlijkheid steeds in het recht en
gelijk komt te staan, en de eigen persoon bovenaan de maatschappelijke rang
gaat prijken. Hier is het gemis van vermogen om op een sociaal verantwoorde
wijze zich in de maatschappij te handhaven, de voornaamste reden van dit
fenomeen. Het verwerven van rijkdom en macht zal het mentale onvermogen moeten
verhelen, terwijl dit fenomeen al snel een Psychopathische nuance zal krijgen,
en geweld en hebzucht buiten alle proporties zal uitdeinen. De Psychopathische
macht- en geldgier is eigen aan het egocentrische individualisme en komt het
sterks tot uiting bij de volkeren die door betere ontwikkelingen in onleefbare
gebieden wisten te overleven, oorspronkelijk vooral in het noordelijke en
centrale binnenland van Europa of de zogeheten Russische vlaktes. Het is
opvallend dat deze volkkeren zich zullen uitroepen tot Heersende kaste en zich,
na natuurrampen in het Middenoosten en Noord Afrika, in deze verwoeste gebieden
die nagenoeg ontvolkt werden, zullen vestigen. Terwijl de meest zuidelijk
levende tot aan de westkust van noord Afrika doordringen, zullen de laatste
migratie golven die vanuit het noordelijke binnenland migreerden, op het
Arabische schiereiland en noordelijk India blijven steken, daar zij gestuit
worden door beter en stabielere gemeenschappen die zich niet lieten verdringen,
en zich tevreden moeten stellen met wat overbleef. Van oost naar west zien we
vandaag het extremisme in het middenoosten en noord Afrika dan ook sterk
afnemen. De in Noord India gestrande volkeren zullen de zwarte Indische
volkeren naar het zuiden verdringen en zich als een agressieve en heersende
kaste tot Ariã (Ariër) wat heersers of heren betekend verheffen.
We zien uiteindelijk in de gebieden
van deze heersende volkeren, dat grote godsdiensten hun vorm krijgen met goden
die bij het volk optreden en tussenkomen.
Eerst is er de Bijbel die als
leidraad voor het Jodendom zal dienen, en waarbij de Bijbel het geweld tegen de
niet Joden predikt, als deel van de verheerlijking en voorkeur van god voor
zijn uitverkoren volk der joden. Hier staan we tegenover het extreme egoïsme
dat tot uiting komt en alle andere volkeren en stammen zelfs gewelddadig uitsluit.
Het eerste schisma ontstaat door de
volgelingen van Christus die oorspronkelijk tot de joodse gemeenschap behoren, en
Christus als de verlosser van het volk zien die het volk uit de onderdrukkingen
moet verlossen. De Bijbel wordt overgenomen en aangepast aan hun visie, die het
ongebreidelde geweld tegen ongelovigen afwijst en verdraagzaamheid zowel als
absolute geweldloosheid predikt, waarbij hun afkeer van geweld overhelt naar
een absurde en haast grenzenloze naastenliefde.
Een tweede schisma ontstaat nagenoeg
600 jaar later door de leer van Mohammed de profeet die deze Bijbel in een
ander daglicht plaatsen en herschrijven tot een document dat leidraad wordt
voor zijn Muzelmannen terwijl hij zijn leer als Islam omschreef. Het geweld
wordt hier terug toegestaan, doch nu als deel van het zelfbehoud dat de mens in
staat moet stellen geweld slechts te gebruiken ter overleving, en waarbij zijn
volgelingen het recht op geweld krijgen voorgehouden als een recht onder de
zegswijze “Een oog voor een oog en een tand voor een tand”.
Deze stelling mag
men aanzien als een verbod op willekeurig geweld tegen hetzij eender wie,
terwijl de mens het recht geeft om voor elk onrecht dat men ondergaat een
gepaste vergoeding te eisen.
Hiermee zweert deze leer het Joodse recht op
geweld tegen andersdenkende af, doch ook de zinloze en eindeloos slaafse onder
werping en verdraagzaamheid van het christendom, terwijl dit principe de
natuurlijke drang en behoefte tot overleving op een realistische wijze invult.
Elk van deze religies zal uiteindelijk
een weg gaan die eigen is aan de heerszucht van de Arische ontwikkeling en geweld
ten diensten van zijn geloofsovertuiging verschonen als een daad voor zijn god.
Het hindoeïsme dat ook een
geloofstrekking inhoud die voorvloeit uit de Arische ontwikkeling, wordt echter
sterk beïnvloed door de gematigde zwarte Indiër die een belangrijke macht in
het zuiden betekend, is in tegenstelling van voorgaande een geloof in een
oppergod en vele ondergeschikte goden, terwijl dit Hindoeïsme als geheel een
palet met diverse religies en vergelijkbare godsdiensten vertegenwoordigt. Het grote
verschil met Bijbelgodsdiensten is dat in deze Hindoe religies er geen sprake
is van het verdoemen van ongelovigen terwijl deze religies allen gericht zijn
naar het louteren van de eigen geest en ziel.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten